Lubrina produkty

Lubrina — specjalistyczna chemia przemysłowa i kierunki zastosowań

Lubrina jest producentem z Łodzi, obecnym w branży chemicznej od 1992 roku. Profil działalności obejmuje środki smarne i preparaty pomocnicze dla wielu gałęzi przemysłu. Obok klasycznych smarów do łożysk znajdują się tu oleje do maszyn tekstylnych i gazomierzy, środki do drukarni, rozdzielacze do form, kleje technologiczne oraz dodatki do zawiesin mineralnych. Tak szeroki zakres wymaga patrzenia na produkt przez pryzmat konkretnej funkcji, a nie wyłącznie jego nazwy handlowej.

W utrzymaniu ruchu najważniejsze bywa ograniczenie zużycia i korozji. W hafciarstwie równie istotna jest możliwość usunięcia śladów oleju z materiału. W drukarni o przydatności preparatu decyduje rodzaj farby i zgodność z fotopolimerem, natomiast w przetwórstwie tworzyw — skuteczność oddzielania wypraski oraz jej podatność na późniejsze malowanie lub klejenie. Produkty Lubrina warto więc rozpatrywać jako zestaw narzędzi chemicznych do różnych etapów procesu.

Przedstawione zastosowania wynikają z publicznej charakterystyki poszczególnych produktów. Wskazówki organizacji smarowania i prób wdrożeniowych są praktycznym omówieniem sposobu doboru. Parametry należy odnosić do konkretnej odmiany i aktualnej dokumentacji. Obecność produktu w katalogu oznacza potwierdzenie jego opisu ofertowego; nie jest informacją o bieżącym stanie magazynowym, cenie ani terminie dostawy określonego opakowania.

Jak czytać oznaczenia smarów Lubinar

W rodzinie Lubinar występują odmiany wielozadaniowe, wysokotemperaturowe, niskotemperaturowe, odporne na wodę oraz przeznaczone do znacznych obciążeń. Skróty HT, LT, HL, WR i BIO pomagają wstępnie rozpoznać kierunek zastosowania. Nie zastępują jednak sprawdzenia karty produktu. Dwa smary o podobnym oznaczeniu mogą różnić się konsystencją, strukturą zagęstnika i zachowaniem podczas pompowania.

Klasa NLGI opisuje konsystencję smaru, a nie lepkość jego oleju bazowego. Preparat klasy 00 jest znacznie bardziej płynny od typowego smaru klasy 2. Ta różnica ma znaczenie dla instalacji centralnego smarowania, szczelności obudowy i sposobu dozowania. Wyższa twardość nie oznacza automatycznie większej odporności na obciążenie, podobnie jak barwa nie potwierdza składu ani wzajemnej mieszalności.

Podawane niżej zakresy temperatur są zakresami roboczymi prezentowanymi dla danych produktów. Wartości maksymalne, umieszczane w katalogu w nawiasach, wymagają osobnego potwierdzenia warunków dopuszczenia. Nie należy traktować ich jako gwarancji ciągłej pracy łożyska. Przy wysokiej temperaturze trzeba uwzględnić obroty, dawkę, dopływ świeżego smaru i możliwość odprowadzania zużytego środka.

Lubinar HT 2120 — smar do łożysk pracujących w podwyższonej temperaturze

Lubinar HT 2120 jest smarem kompleksowym klasy NLGI 2, przeznaczonym do przemysłu i mechaniki pojazdowej. Jego katalogowy zakres pracy wynosi od −30°C do +140°C. Produkt można rozpatrywać jako smar do różnych łożysk, obciążonych i narażonych na drgania. Charakterystyka obejmuje stabilność mechaniczną i ochronę powierzchni przed korozją.

Dobór wymaga oceny temperatury w obudowie, prędkości obrotowej i dotychczasowej częstotliwości dosmarowania. HT 2120 stanowi propozycję do węzłów, w których zwykły smar wielozadaniowy wymaga dokładniejszego sprawdzenia pod kątem nagrzewania. Nie należy z tego wyprowadzać uniwersalnego terminu wymiany. Trwałość zależy także od uszczelnienia, czystości montażu i stanu samego łożyska.

Lubinar HT 2315 — smar do obciążonych łożysk i układów centralnych

Lubinar HT 2315 wyróżnia się konsystencją oznaczoną przez producenta jako NLGI 1,5. Zakres roboczy wynosi od −20°C do +140°C. Przeznaczenie obejmuje łożyska przemysłu ciężkiego, także w otoczeniu wilgotnym i agresywnym, oraz przemysłowe instalacje centralnego smarowania. Jest to istotna alternatywa do rozpatrzenia tam, gdzie potrzebne są jednocześnie właściwości smarne i odpowiednie podawanie środka.

Przy wdrażaniu należy sprawdzić ciśnienie dostępne na końcu instalacji, średnice przewodów oraz pracę dozowników przy najniższej temperaturze otoczenia. Sama miękka konsystencja nie rozstrzyga o zgodności z każdą pompą. Wniosek praktyczny jest prosty: produkt do łożyska i produkt do instalacji zasilającej to ten sam materiał, lecz musi on spełnić wymagania obu tych elementów.

Lubinar HT 6120 — bentonitowy smar wysokotemperaturowy

Lubinar HT 6120 jest smarem bentonitowym klasy NLGI 2. Producent wskazuje zastosowania ogólne w przemyśle i mechanice pojazdowej oraz zakres roboczy od −30°C do +150°C. Odmiana ta jest przeznaczona do różnych łożysk pracujących w podwyższonej temperaturze. Rodzaj zagęstnika odróżnia ją od innych pozycji tej samej rodziny.

Przy przechodzeniu na smar bentonitowy trzeba szczególnie starannie ocenić pozostałości poprzedniego produktu. Zbliżona temperatura dopuszczalna i ta sama klasa NLGI nie dowodzą mieszalności. Rozsądnym sposobem wdrożenia jest oczyszczenie węzła zgodnie z instrukcją urządzenia, kontrolowane napełnienie oraz obserwacja temperatury i wypływu. Nie należy dobierać tej odmiany jedynie dlatego, że w nazwie występuje oznaczenie HT.

Lubinar WTB 2425 — smar do zmiennych warunków cieplnych

Lubinar WTB 2425 jest smarem kompleksowym klasy NLGI 2, oferowanym do łożysk i mechanizmów pracujących zarówno w niskiej, jak i podwyższonej temperaturze. Zakres roboczy od −40°C do +150°C pozwala uwzględnić go w analizie urządzeń przechodzących od zimnego rozruchu do intensywnej pracy. Zastosowania obejmują przemysł oraz mechanikę pojazdową.

W praktyce dobór takiego smaru powinien uwzględniać cały cykl pracy. Istotny jest opór podczas uruchamiania, późniejsze nagrzewanie oraz zachowanie środka po postoju. Ograniczenie liczby odmian w zakładzie może uprościć gospodarkę smarowniczą, ale wymaga wcześniejszej kwalifikacji każdego węzła. Szeroki zakres temperatur nie oznacza uniwersalności wobec wszystkich obciążeń, uszczelnień i prędkości.

Lubinar 1120 i Lubinar 1120G — smary wielozadaniowe

Lubinar 1120 jest smarem ogólnego stosowania do łożysk tocznych i ślizgowych, w klasie NLGI 2. Zakres pracy od −30°C do +120°C odpowiada wielu typowym zadaniom utrzymania ruchu. Charakterystyka wskazuje na stabilność mechaniczną i ochronę antykorozyjną, również przy wilgotnym otoczeniu. Jest to pozycja do rozpatrzenia przy standardowych punktach smarnych, jeżeli wymagania maszyny nie nakazują użycia bardziej wyspecjalizowanej odmiany.

Lubinar 1120G jest wariantem grafitowym klasy NLGI 2, o zakresie roboczym od −30°C do +130°C. Obecność grafitu wiąże się z ochroną współpracujących powierzchni przed zapiekaniem. Smar grafitowy powinien być dobierany świadomie, zwłaszcza gdy konstrukcja ma wymagania dotyczące obecności cząstek stałych. Nie jest automatycznym ulepszeniem zwykłego 1120 do każdego łożyska.

Przy porównywaniu obu produktów warto rozdzielić potrzeby węzłów ślizgowych i tocznych oraz wymagania czystości. Ciemny ślad smaru grafitowego może mieć znaczenie w otoczeniu materiałów tekstylnych lub powierzchni dekoracyjnych. Dla zakładu ważne stają się oznaczone smarownice i jednoznaczna instrukcja stanowiskowa. Pomyłka aplikacyjna potrafi zniweczyć korzyści prawidłowego doboru chemicznego.

Lubinar LT 1120 — smar do zimnego rozruchu i szybkich łożysk

Lubinar LT 1120 jest smarem niskotemperaturowym klasy NLGI 2, pracującym katalogowo od −50°C do +90°C. Producent wskazuje niewielkie momenty tarcia przy rozruchu i podczas pracy, zastosowanie w instalacjach centralnych przy niskiej temperaturze oraz w szybkoobrotowych łożyskach tocznych. Jest to odmienny kierunek doboru niż maksymalizowanie odporności termicznej smaru.

Przy urządzeniu uruchamianym na zimno należy ocenić moment potrzebny do ruszenia mechanizmu, stan napędu i ilość smaru. Wysokie obroty wymagają dodatkowo odniesienia do wymiaru łożyska oraz zaleceń jego producenta. Określenie „szybkoobrotowy” nie wyznacza jednej dopuszczalnej liczby obrotów dla wszystkich konstrukcji. Produkt warto kwalifikować na rzeczywistym węźle, obserwując rozruch i stabilną temperaturę.

Lubinar LT 1500 i LT 2420 — dwa różne rozwiązania do niskiej temperatury

Lubinar LT 1500 ma konsystencję NLGI 00 i zakres pracy od −40°C do +100°C. Jest oferowany szczególnie do centralnego smarowania, z naciskiem na łatwość pompowania na zimno. Półpłynny charakter trzeba uwzględnić przy sprawdzaniu uszczelnień i możliwości utrzymania środka w punkcie smarowania. Zastąpienie nim smaru klasy 2 bez oceny konstrukcji mogłoby zmienić sposób wypływu.

Lubinar LT 2420 jest kompleksowym smarem klasy NLGI 2, przeznaczonym do pracy w zakresie od −55°C do +120°C. W analizie doboru stanowi propozycję do mechanizmów narażonych na szczególnie niską temperaturę, gdy nadal wymagana jest konsystencja typowa dla wielu smarów plastycznych. Nie należy utożsamiać go z LT 1500 tylko dlatego, że oba mają oznaczenie LT.

O wyborze rozstrzyga nie tylko minimalna temperatura, lecz także rodzaj urządzenia zasilającego i zachowanie uszczelnień. Próba pompowalności całej instalacji ma większą wartość niż ocena wyglądu smaru w otwartym pojemniku. Wprowadzenie nowej odmiany powinno obejmować najdalszy punkt smarny, a nie jedynie pomiar przy pompie.

Lubinar HL 3120 — smar do obciążeń i kontaktu z wodą

Lubinar HL 3120 jest smarem litowo-wapniowym klasy NLGI 2, przeznaczonym do maszyn pracujących na zewnątrz. Zakres roboczy wynosi od −20°C do +120°C. Charakterystyka obejmuje odporność na znaczne obciążenia i możliwość zastosowania przy kontakcie z wodą. To kierunek odpowiedni do analizy smarowania mechanizmów budowlanych i innych urządzeń narażonych na zmienną pogodę.

Przy węźle zanieczyszczanym wodą i pyłem środek smarny działa razem z uszczelnieniem. Dlatego dobór warto połączyć z oceną osłon i sposobu usuwania starego smaru. Woda pod ciśnieniem podczas mycia może stworzyć inne warunki niż deszcz lub rozbryzg. Określenie „wodoodporny” nie zwalnia z przestrzegania instrukcji mycia maszyny i kontroli obecności korozji.

Lubinar HL 8115 WR i HL 8120 — smary wapniowe kompleksowe

Lubinar HL 8115 WR ma konsystencję NLGI 1,5 i zakres roboczy od −20°C do +150°C. Jest smarem kompleksowym wapniowym do mocno obciążonych maszyn i urządzeń, również pracujących na zewnątrz przy kontakcie z wodą. Wśród wskazanych obszarów znajdują się rolnictwo, leśnictwo i mechanika przemysłowa. Miększa konsystencja powinna być rozpatrywana w kontekście sposobu podawania i utrzymywania smaru w węźle.

Lubinar HL 8120 jest również smarem kompleksowym wapniowym, lecz w klasie NLGI 2. Zakres pracy wynosi od −30°C do +150°C. Produkt przeznaczono do wysokich obciążeń i zastosowań z możliwym kontaktem z wodą, między innymi w budownictwie i mechanice. Różnica konsystencji oraz dolnej temperatury roboczej jest istotna przy porównaniu z HL 8115 WR.

Praktyczna kwalifikacja powinna obejmować prędkość, naciski, ruch oscylacyjny, częstotliwość dopływu wody i dostępność punktu smarnego. Nie należy wyznaczać zamienności wyłącznie na podstawie wspólnego rodzaju zagęstnika. Warto sprawdzić dokumentację poprzedniego środka oraz warunki wykonania wymiany. Zachowanie jednorodnego, właściwie dozowanego smaru jest ważniejsze niż sam wybór jednej z podobnie brzmiących nazw.

Lubinar HL 5220 — biały smar do przemysłu spożywczego

Lubinar HL 5220 jest białym smarem klasy NLGI 2 do łożysk w zakładach spożywczych. Producent podaje zakres roboczy od −20°C do +120°C i zastosowanie przy możliwości przypadkowego kontaktu z żywnością. W charakterystyce występuje biały olej o czystości farmaceutycznej oraz odporność na obciążenia i utlenianie. Produkt należy analizować w odniesieniu do konkretnego punktu maszyny i wymagań higienicznych.

Przypadkowy kontakt nie oznacza przeznaczenia do celowego dodawania do żywności. Zakład powinien zachować aktualną dokumentację właściwej odmiany i ograniczyć możliwość migracji smaru. Potrzebne są czyste narzędzia, osobne oznaczenie pojemników i kontrolowana dawka. Sam biały kolor środka nie potwierdza jego kwalifikacji do danej linii ani nie zastępuje zasad higieny.

Lubinar BIO 4620 i WR 4320 — zastosowania terenowe

Lubinar BIO 4620 jest biodegradowalnym smarem wodoodpornym klasy NLGI 2, o zakresie pracy od −20°C do +120°C. Katalog wskazuje marynarkę, leśnictwo, rolnictwo i maszyny budowlane, zwłaszcza przy narażeniu na wymywanie i korozję. Określenie biodegradowalności należy odnosić do właściwej dokumentacji i metody badania. Nie oznacza ono zgody na niekontrolowane uwalnianie środka do środowiska.

Lubinar WR 4320 to wodoodporny smar NLGI 2 do podobnych zastosowań terenowych, z zakresem roboczym od −20°C do +120°C. Może być uwzględniany przy dobieraniu środka do mechanizmów, w których ważne są odporność na wodę i ochrona antykorozyjna. Nie należy przenosić oznaczenia BIO z sąsiedniej pozycji katalogu na tę odmianę.

Smar PTFE HT01 i WR65 — wygodna aplikacja w aerozolu

Smar PTFE HT01 jest aerozolowym smarem wzbogaconym cząstkami PTFE, przeznaczonym do różnych łożysk w przemyśle ciężkim oraz warunków podwyższonej temperatury i obciążenia. Katalog podaje konsystencję NLGI 1,5 oraz roboczy zakres od −20°C do +140°C. Postać natryskowa ułatwia nanoszenie, lecz wymaga sprawdzenia, czy dana konstrukcja dopuszcza taki sposób uzupełniania środka.

Smar WR65 jest wodoodpornym, kompleksowym smarem wapniowym w aerozolu, oferowanym do wysoko obciążonych maszyn pracujących na zewnątrz. Podawany zakres wynosi od −20°C do +150°C, a konsystencja NLGI 1,5. W analizie serwisowej można uwzględnić go przy punktach dostępnych do natrysku, jeżeli wymagania urządzenia pozwalają na tę formę aplikacji.

Zakres temperatur filmu smarnego nie jest zakresem dopuszczalnego ogrzewania puszki. Należy przestrzegać etykiety, zapewnić warunki odparowania nośnika i ocenić ilość pozostałego środka. Aerozol nie daje automatycznie takiej samej kontroli dawki jak kalibrowany dozownik. Przy pracach powtarzalnych warto opracować sposób aplikacji pozwalający uniknąć nadmiaru i zabrudzenia otoczenia.

Smary silikonowe Lubrina — dobór według konsystencji

Smary silikonowe Typ A, B, C i D tworzą grupę środków do smarowania, uszczelniania i rozdzielania powierzchni. Ważną dziedziną zastosowania są szlify szklane i aparatura laboratoryjna. Dobór odmiany jest związany z konsystencją i warunkami podciśnienia. Nie jest to ten sam rodzaj zadania co smarowanie obciążonego łożyska stalowego. Silikonowy charakter środka nie daje podstaw do zastępowania nim każdego smaru maszynowego.

Przy szlifach i kranach laboratoryjnych ważna jest cienka, równomierna warstwa oraz zgodność ze stosowanym medium. Nadmiar może dostać się do wnętrza układu i zanieczyścić próbkę. Przed zastosowaniem należy sprawdzić także temperaturę, czas kontaktu i sposób późniejszego usunięcia środka. Odporności na jeden rozpuszczalnik nie należy przenosić automatycznie na wszystkie mieszaniny procesowe.

Smar Silikonowy Typ A

Typ A jest odmianą półpłynną, lekko tiksotropową, o zakresie stosowania od −40°C do +250°C. Producent przypisuje mu funkcję smarującą, uszczelniającą i rozdzielczą. W praktycznej analizie doboru należy uwzględnić łatwość rozprowadzania cienkiej warstwy oraz możliwość jej utrzymania w danym połączeniu. Rzadsza konsystencja bywa pożądana przy montażu, ale nie jest samodzielnym dowodem przydatności do wymaganego poziomu próżni.

Smar Silikonowy Typ B

Typ B ma średnią konsystencję. Jest opisany jako środek do uszczelniania aparatury próżniowej oraz do zadań smarnych, izolacyjnych i montażowych. Zakres temperatur wynosi od −40°C do +250°C. W charakterystyce podano przedział ciśnienia od 100 do 10 mmHg. Dobór do aparatury wymaga jednak oceny całego układu, ponieważ przecieki, geometria połączeń i czystość powierzchni współdecydują o uzyskiwanym podciśnieniu.

Smar Silikonowy Typ C

Typ C jest odmianą średniotwardą, przeznaczoną do uszczelniania połączeń aparatury przy głębszym podciśnieniu. W katalogu wskazano zakres od 10 do 0,01 mmHg oraz temperaturę od −40°C do +250°C. W praktyce należy zachować jednostki ciśnienia i nie porównywać bezpośrednio liczb wyrażonych w mmHg i hPa. Wynik osiągany przez gotowe urządzenie nie wynika wyłącznie z użycia konkretnego smaru.

Smar Silikonowy Typ D

Typ D jest twardym smarem silikonowym oferowanym do aparatury pracującej przy ciśnieniu poniżej 0,01 mmHg. Zakres temperatur wynosi od −40°C do +250°C. Handlowe określenie zastosowania do bardzo wysokiej próżni należy czytać łącznie z podanym poziomem ciśnienia. Nie stanowi ono automatycznego potwierdzenia wszystkich wymagań technicznych współczesnych układów UHV. W wymagającej aparaturze trzeba osobno ocenić odgazowanie i dopuszczalne zanieczyszczenie procesu.

Żel Silikonowy H oraz silikonowy smar w aerozolu

Żel Silikonowy H jest środkiem o średniej konsystencji, oferowanym do elektroniki, telekomunikacji, poligrafii i przetwórstwa tworzyw. Zakres stosowania wynosi od −40°C do +210°C. W praktyce dobór powinien wynikać z oczekiwanej funkcji: smarowania powierzchni, ograniczania dostępu wilgoci lub wykorzystania właściwości izolacyjnych. Materiału izolującego elektrycznie nie należy utożsamiać ze środkiem poprawiającym przewodzenie na powierzchni styku.

Smar Silikonowy w aerozolu jest przeznaczony do lekko i średnio obciążonych skojarzeń obejmujących metal, gumę, tworzywa i szkło. Producent podaje zakres pracy warstwy od −50°C do +210°C. Jednym ze wskazanych zastosowań jest konserwacja uszczelek samochodowych przed przymarzaniem. Przy każdym elastomerze należy jednak sprawdzić zgodność materiałową, zwłaszcza gdy nazwa potoczna „guma” obejmuje różne mieszanki.

W warsztacie trzeba kontrolować rozprysk, aby preparat nie trafiał na powierzchnie wymagające przyczepności, tarcia lub późniejszego lakierowania. Nanoszenie na drobny element można poprzedzić próbą na materiale identycznym z eksploatowanym. Zakres temperatur pozostałej warstwy nie oznacza, że aerozol wolno rozpylać na dowolnie rozgrzany element. Warunki aplikacji określa etykieta właściwego produktu.

Atepo-25 i Synteksol — spieralne oleje w aerozolu

Atepo-25 jest syntetycznym olejem smarowym z dodatkami przeciwutleniającymi, przeciwzużyciowymi i antykorozyjnymi. Producent wskazuje lekko obciążone łożyska toczne oraz połączenia ślizgowe. Lepkość kinematyczna wynosi 15 mm²/s w 40°C, a zakres roboczy od −40°C do +180°C. Ważną właściwością jest możliwość emulgowania z wodą i poprawiona spieralność, istotna przy obsłudze maszyn tekstylnych i hafciarskich.

Synteksol jest syntetycznym, spieralnym olejem aerozolowym o lepkości 75 mm²/s w 40°C i zakresie od −40°C do +180°C. W charakterystyce wskazano średnio obciążone łożyska i skojarzenia ślizgowe, maszyny tekstylne oraz ruchome części form wtryskowych. Różnica lepkości względem Atepo-25 jest znaczna, dlatego nie należy wybierać między nimi wyłącznie według wygody aplikacji.

Olej spieralny nadal wymaga sprawdzenia na konkretnym włóknie, barwniku i sposobie prania. Przy ocenie wdrożenia należy porównać plamy przed i po obróbce, wpływ dawki na pylenie i zachowanie powierzchni prowadzących. Wnioskiem technologicznym jest potrzeba równoczesnego sprawdzenia smarowania maszyny i jakości wyrobu. Korzystny wynik na mechanizmie nie wystarczy, jeżeli proces wykończenia materiału pozostawia widoczny ślad.

Atepo FG18 i FG68 — oleje białe o różnej lepkości

Atepo FG18 jest bezbarwnym, bezwonnym olejem o czystości farmaceutycznej, oferowanym tam, gdzie możliwy jest przypadkowy kontakt z żywnością. Zakres lepkości w 40°C wynosi 13–18 mm²/s, a zakres pracy od −10°C do +90°C. Produkt występuje w ofercie dla przemysłu spożywczego, tekstylnego i poligraficznego. Relatywnie mała lepkość stanowi jedną z cech rozpatrywanych podczas doboru do określonego mechanizmu.

Atepo FG68 ma lepkość 65–70 mm²/s w 40°C i ten sam katalogowy zakres temperatur od −10°C do +90°C. Jest gęstszym olejem z tej grupy. Wymagana lepkość powinna wynikać z konstrukcji węzła, luzów, prędkości i obciążenia. Dobieranie większej lepkości „na zapas” może zwiększyć opory i utrudnić dotarcie środka do szczeliny.

Określenie czystości farmaceutycznej nie oznacza, że olej jest lekiem, kosmetykiem lub składnikiem żywności przeznaczonym do dowolnego zastosowania. W zakładzie należy sprawdzić dokumentację konkretnego wariantu i wymagania odbiorcy. Temperatura zapłonu, wynosząca katalogowo 200°C dla FG18 i 240°C dla FG68, jest odrębną wielkością od dopuszczalnej temperatury pracy. Nie służy do samodzielnego podwyższania zakresu stosowania.

Atepo S60 i V60 — oleje do maszyn dziewiarskich

Atepo S60 jest olejem do urządzeń dziewiarskich, o lepkości w 40°C wynoszącej 37 ± 5 mm²/s. Atepo V60 jest przeznaczony do podobnej grupy maszyn, lecz ma lepkość 28 ± 3 mm²/s w tej samej temperaturze odniesienia. Dla obu producent podaje zakres roboczy od −20°C do +130°C oraz brak mieszalności z wodą. Dane te pokazują, że podobna nazwa nie oznacza identycznych właściwości przepływowych.

Podczas doboru oleju do maszyny tekstylnej ważne jest smarowanie elementów roboczych, ale także sposób podawania i możliwość kontaktu z przędzą. Należy zestawić zalecenia maszyny z wymaganym zużyciem jednostkowym oraz warunkami wykończenia tkaniny. Nie warto zmniejszać dawki poniżej wymagań konstrukcji tylko po to, aby ograniczyć widoczność śladów oleju. Trzeba rozwiązać oba zagadnienia wspólnie.

Atepo D22, D32 i D46 — oleje spieralne do tekstyliów

Atepo D22 jest syntetycznym olejem z dodatkami poprawiającymi spieralność, przeznaczonym do maszyn szwalniczych, dziewiarskich i innych urządzeń tekstylnych. Lepkość wynosi 22 ± 2 mm²/s w 40°C, a zakres roboczy od 5°C do +130°C. Emulgowalność z wodą jest cechą przydatną w analizie usuwania oleju w procesie prania.

Atepo D32 ma lepkość 32 ± 3 mm²/s w 40°C i zakres od 5°C do +130°C. Podobnie jak D22 należy do olejów spieralnych do maszyn przemysłu tekstylnego. Różnicę lepkości trzeba odnieść do rzeczywistej temperatury i sposobu dozowania. Wartość mierzona w 40°C jest punktem porównania laboratoryjnego, a nie dowodem identycznego zachowania we wszystkich warunkach.

Atepo D46 wyróżnia się lepkością 46 ± 5 mm²/s w 40°C i zakresem od +5°C do +140°C. Jest odmianą do rozpatrzenia, gdy wymagania urządzenia wskazują wyższą lepkość w tej rodzinie. Nie należy zakładać, że wyższy numer jest lepszym wyborem niezależnie od prędkości i geometrii. Odpowiedni olej powinien wytwarzać potrzebną warstwę bez nadmiernego zwiększania oporów.

Przy porównaniu D22, D32 i D46 najpierw ustala się wymaganie maszyny, a dopiero potem sprawdza efekt spieralności. W próbie warto uwzględnić temperaturę prania, detergent, rodzaj włókna i czas między zabrudzeniem a obróbką. Wynik powinien obejmować zarówno jakość powierzchni, jak i stabilność pracy urządzenia. Dopiero taki zestaw informacji pozwala ocenić korzyść produkcyjną.

L-12, L-23 i VR09 — specjalistyczne oleje do gazomierzy

Olej L-12 jest syntetycznym środkiem do gazomierzy turbinowych i rotorowych. Jego lepkość w 40°C wynosi 7 ± 1 mm²/s, a w 20°C — 14 ± 1 mm²/s. Zakres roboczy podano od −50°C do +150°C. Właściwości reologiczne i małe opory mają znaczenie dla mechanizmu pomiarowego, jednak o dopuszczeniu oleju rozstrzyga dokumentacja konkretnego przyrządu.

Olej L-23 jest syntetycznym olejem do gazomierzy turbinowych. Lepkość wynosi 11 ± 1 mm²/s w 40°C i 22 ± 2 mm²/s w 20°C, natomiast zakres roboczy od −50°C do +180°C. Różnica względem L-12 dotyczy nie tylko nazwy, lecz także wartości istotnych dla oporów ruchu. Nie należy samodzielnie zwiększać lepkości bez sprawdzenia wymagań przyrządu.

Olej VR09 jest przeznaczony do gazomierzy rotorowych. Producent podaje lepkość 5,5 ± 0,7 mm²/s w 40°C, 10 ± 1 mm²/s w 20°C i zakres pracy od −20°C do +110°C. Ten zestaw danych odróżnia go od obu wcześniejszych odmian. Przy porównaniach trzeba zawsze zachować tę samą temperaturę odniesienia, ponieważ lepkość w 20°C i w 40°C nie jest tą samą wartością.

Gazomierz jest przyrządem pomiarowym, dlatego obsługa powinna wynikać z jego instrukcji i być wykonywana przez uprawniony do tego serwis. Liczą się właściwy poziom oleju, czystość i zgodność z materiałami. Preparaty tej grupy nie są ogólnym rozwiązaniem do dowolnej instalacji gazowej, armatury ani urządzeń tlenowych. Podobieństwo nazwy zastosowania nie potwierdza zamienności.

Atepo P-40 i AC2 — penetracja oraz ochrona przed korozją

Atepo P-40 jest uniwersalnym olejem smarująco-penetrująco-konserwującym w aerozolu. Podawany zakres temperatur wynosi od −30°C do +160°C. To produkt do rozpatrzenia przy zadaniach serwisowych wymagających połączenia kilku funkcji. O doborze decyduje cel obsługi: uruchomienie mechanizmu, przesmarowanie dostępnego połączenia lub czasowa konserwacja. Nie należy z samego określenia uniwersalności wywodzić równoważności ze specjalistycznym smarem łożyskowym.

Atepo AC2 jest preparatem antykorozyjnym do ochrony metalowych form i narzędzi podczas przechowywania. Tworzy cienką powłokę ochronną i ma niebieską barwę. W praktyce warto wykorzystać widoczność filmu do kontroli pokrycia, ale ocena kompletności wymaga również sprawdzenia krawędzi, szczelin i miejsc styku. Barwa nie jest pomiarem grubości ani gwarancją czasu ochrony.

Przed magazynowaniem trzeba ustalić, czy powierzchnia jest czysta i sucha oraz jak preparat zostanie usunięty przed ponowną produkcją. W przypadku formy wtryskowej pozostałość środka może mieć znaczenie dla pierwszych wyprasek. Zalecany czas ochrony powinien wynikać z dokumentacji i warunków magazynu. Kondensacja wilgoci oraz kontakt z opakowaniem mogą zmieniać skuteczność nawet prawidłowo naniesionej powłoki.

Atepo C22 oraz Z-03, Z-10 i Z-12 — różne zadania czyszczenia

Atepo C22 jest preparatem do usuwania starych farb, lakierów i powłok ochronnych, oferowanym również w kontekście czyszczenia form. Działa inaczej niż zwykły olej penetrujący. Dobór wymaga sprawdzenia podłoża: producent wskazuje możliwość uszkodzenia części tworzyw sztucznych. Przed oczyszczaniem elementu gotowego trzeba przeprowadzić próbę i określić sposób usunięcia rozluźnionej powłoki.

Atepo Z-03 jest szybko odparowującym środkiem do usuwania zabrudzeń olejowych i smarowych. W analizie procesu przydatność takiego preparatu zależy od materiału, rodzaju pozostałości i dostępnego czasu suszenia. Szybkie odparowanie nie oznacza możliwości pracy bez wentylacji. Trzeba również ocenić wpływ na napisy, uszczelnienia i powłoki powierzchniowe.

Atepo Z-10 jest uniwersalnym środkiem do usuwania zabrudzeń olejowych z części maszyn i urządzeń. Katalog podaje temperaturę zapłonu 41°C. Ta informacja ma znaczenie dla organizacji czyszczenia i wymaga uwzględnienia aktualnej karty charakterystyki. Preparatu nie należy kwalifikować do podgrzewanej kąpieli tylko dlatego, że dobrze rozpuszcza zabrudzenia w temperaturze otoczenia.

Atepo Z-12 jest oferowany między innymi jako aerozol do usuwania pozostałości klejów MP, MP-2 i MP-3 z elementów maszyn hafciarskich. Dobór warto powiązać z rodzajem kleju i podłoża. Najpierw należy ustalić, czy czyszczona powierzchnia może być narażona na rozpuszczalnik. W sąsiedztwie tekstyliów trzeba dodatkowo sprawdzić ślady po odparowaniu i możliwy wpływ na barwnik.

Wdrożenie zmywacza powinno kończyć się oceną czystości funkcjonalnej. Powierzchnia wyglądająca na czystą może nadal zawierać film wpływający na klejenie lub lakierowanie. W praktyce należy ustalić sposób kontroli, czas odparowania i warunki ponownego smarowania. Produkt skuteczny do usunięcia powłoki nie musi być odpowiedni do delikatnego czyszczenia gotowej części.

Actol 01, SN12 i SN2 — mycie oraz obróbka powierzchni

Actol 01 jest płynem myjąco-konserwującym, mieszalnym z wodą, oferowanym dla mechaniki i przemysłu ciężkiego. Publiczna charakterystyka wskazuje odczyn alkaliczny, pH 11 ± 1. Przy planowaniu kąpieli należy ustalić wymagane stężenie robocze i sposób osuszania na podstawie pełnej dokumentacji. Samego pH koncentratu nie należy traktować jako przepisu przygotowania roztworu.

Actol SN12 jest pastą do trawienia przebarwień na wyrobach ze stali nierdzewnej. Ma silnie kwaśny charakter, z katalogowym pH poniżej 1. Jest środkiem do określonej operacji obróbki powierzchni, a nie codziennym preparatem pielęgnacyjnym. Technologia wymaga ustalenia czasu kontaktu, sposobu płukania, ochrony operatora i postępowania z pozostałościami zgodnie z kartą charakterystyki.

Actol SN2 jest aerozolowym preparatem do czyszczenia stali nierdzewnej i szlachetnej, opartym na kompozycji środków powierzchniowo czynnych, rozpuszczalników i dodatków. Jego funkcja różni się od trawienia wykonywanego pastą SN12. W zakładzie spożywczym należy osobno sprawdzić sposób usuwania pozostałości przed kontaktem powierzchni z produktem. Samo zastosowanie do stali nierdzewnej nie oznacza dopuszczenia do każdego etapu produkcji żywności.

Midaten PP, PTS-5 i PTS-7 — profesjonalne preparaty myjące

Midaten PP jest preparatem z grupy pian aktywnych, mieszalnym z wodą, o katalogowym pH 12 ± 0,5. Jest oferowany do profesjonalnego mycia w różnych obszarach przemysłu. Wybierając metodę, należy ustalić wymagane pienienie i sposób spłukiwania. Produkt dobrze sprawdzający się przy nanoszeniu piany nie musi być odpowiedni do urządzenia, w którym piana zakłóca pracę pompy.

Midaten PTS-5 jest środkiem do mycia form wtryskowych o odczynie alkalicznym, z pH 13 ± 1. Midaten PTS-7 jest preparatem kwaśnym do form i usuwania kamienia, z pH 2 ± 1. Obie odmiany są mieszalne z wodą, ale rozwiązują różne problemy chemiczne. Dobór powinien zaczynać się od rozpoznania, czy zabrudzenie jest olejowe, organiczne czy mineralne.

Nie należy łączyć środków kwaśnych i zasadowych w celu stworzenia własnej mieszaniny. Technologia powinna określać osobne etapy, warunki płukania i zgodność z metalem oraz uszczelnieniami. Warto sprawdzić próbkę osadu i prowadzić kontrolę kąpieli. Czysta powierzchnia formy oraz drożny obieg chłodzenia są różnymi kryteriami odbioru, nawet jeżeli oba zadania dotyczą tego samego narzędzia.

Midaten PET-6 — mycie płatków w recyklingu

Midaten PET-6 jest silnie alkalicznym, wodnym preparatem do sporządzania kąpieli do maszynowego mycia płatków PET. W składzie funkcjonalnym występują środki powierzchniowo czynne i dodatki ograniczające ponowne osadzanie zabrudzeń. Katalogowe pH wynosi 13,5 ± 0,5. Zadaniem produktu jest wspomaganie oczyszczania surowca w określonym procesie recyklingu.

Wdrożenie wymaga oceny całej linii: jakości wsadu, temperatury, czasu przebywania, obciążenia kąpieli i skuteczności płukania. Parametry te należy ustalać na podstawie dokumentacji i prób. Wnioskiem technologicznym jest konieczność badania gotowych płatków, a nie tylko wyglądu cieczy myjącej. Pozostałości detergentu, zmienność surowca i stopień usunięcia zabrudzeń mogą wpływać na dalsze przetwarzanie.

Midaten FW, FW-10 i FW-10 Plus — czyszczenie po farbach wodnych

Midaten FW jest preparatem do mycia klisz fotopolimerowych, wałków rastrowych, układów farbowych i części maszyn fleksograficznych zabrudzonych farbami wodnymi. W katalogu podano mieszalność z wodą i pH 12 ± 0,5. Wybór środka powinien uwzględniać konkretną farbę, stan jej zaschnięcia i materiał czyszczonego elementu.

Midaten FW-10 jest oferowany do mycia codziennego po farbach wodnych, z opisem rozcieńczania 1:30. Midaten FW-10 Plus ma podobny kierunek zastosowania i opis rozcieńczania 1:40. Proporcje należy potwierdzić w aktualnej instrukcji dla danego zadania, w tym ustalić sposób ich rozumienia i jakość wody. Nie są one uniwersalnym przepisem na każdą kąpiel i każdy typ zabrudzenia.

W drukarni warto porównywać nie tylko zużycie koncentratu, ale także czas mycia, ilość płukania i jakość pierwszego poprawnego wydruku po przezbrojeniu. Osad w komórkach wałka wpływa na proces inaczej niż zabrudzenie zewnętrznej obudowy. Próba powinna uwzględnić ocenę czystości elementu roboczego i zgodność z instrukcją jego producenta.

Midaten UC-żel, FA, UV i US-1 — dobór do procesu drukarskiego

Midaten UC-żel jest tiksotropowym preparatem do codziennego czyszczenia elementów fleksograficznych po farbach wodnych. Postać żelu umożliwia utrzymanie środka na powierzchniach pionowych. Praktycznie pozwala to rozpatrywać go tam, gdzie ciecz szybko spływa, jednak czas kontaktu i sposób usunięcia pozostałości nadal wymagają określenia w instrukcji stanowiskowej.

Midaten FA jest zmywaczem do pozostałości farb alkoholowych, a Midaten UV do pozostałości farb UV w fleksografii. Nazwa farby jest ważnym kryterium wstępnego doboru, lecz nie dowodzi skuteczności wobec każdej całkowicie utwardzonej warstwy. Wdrażając środek, należy sprawdzić rzeczywisty stan zabrudzenia i zgodność z częściami układu farbowego.

Midaten US-1 jest środkiem do myjek ultradźwiękowych, opartym na silnie alkalicznej kompozycji i substancjach powierzchniowo czynnych. To produkt do odrębnego etapu czyszczenia okresowego. O dopuszczeniu elementu do takiego procesu decyduje także jego konstrukcja i dokumentacja. Nie należy zakładać, że każdą część możliwą do przetarcia zmywaczem wolno zanurzyć i poddać ultradźwiękom.

Atepo Z-20S i Midaten SD — środki do sitodruku

Atepo Z-20S jest aerozolowym zmywaczem do zaschniętych farb solwentowych, opisanym jako środek do otwierania zatkanych oczek sita. Przy stosowaniu trzeba uwzględnić zgodność z emulsją i podłożem oraz dopuszczalny sposób nanoszenia. Celem jest przywrócenie drożności bez pogorszenia jakości nadruku i trwałości formy.

Midaten SD jest specjalistycznym zmywaczem do pozostałości farb sitodrukarskich, w tym plastizolowych. Producent wskazuje możliwość usuwania preparatu wodą. W praktyce należy sprawdzić ilość pozostałości i sposób suszenia przed ponowną produkcją. Dobrze dobrany zmywacz powinien być oceniany razem z procedurą mycia, ponieważ zabrudzone czyściwo może przenosić farbę na uprzednio oczyszczony obszar.

Atepo SIL i Kalandrol — preparaty antyadhezyjne

Atepo SIL jest silikonowym preparatem antyadhezyjnym, natomiast Kalandrol 200 — silikonowym środkiem rozdzielczym do form wtryskowych. Kalandrol 220 również znajduje się w grupie silikonowych preparatów antyadhezyjnych. Ich zadaniem jest ograniczanie przywierania w określonych operacjach. Dobór wymaga sprawdzenia tworzywa, temperatury narzędzia, sposobu nanoszenia i wpływu na kolejne etapy obróbki.

Suchy Silikon jest preparatem antyadhezyjnym dla sitodruku, przeznaczonym do ograniczania przylegania farb i lakierów oraz zatkania sit. Nazwa handlowa nie oznacza identyczności z suchą powłoką smarną na bazie dowolnego innego materiału. Należy oceniać go zgodnie z funkcją przewidzianą w procesie drukarskim.

Kalandrol 450 jest bezsilikonowym rozdzielaczem do form wtryskowych, a Kalandrol CF2 bezolejowym preparatem do tej grupy zastosowań. Rozróżnienie jest ważne tam, gdzie pozostałości środka wpływają na wygląd wypraski lub dalszą obróbkę. Określenia „bezsilikonowy” i „bezolejowy” nie są synonimami i nie dają samodzielnej gwarancji przyczepności farby czy kleju.

Wniosek praktyczny z porównania tych odmian jest następujący: skuteczność wyjęcia wypraski należy sprawdzać razem z jakością gotowej powierzchni. Próba powinna obejmować również malowanie, nadruk lub klejenie, jeżeli przewiduje je proces. Nadmiar rozdzielacza może zwiększać zabrudzenie narzędzia i utrudniać uzyskanie powtarzalnego wyniku.

Kalandrol SR1 i SR7 — pomocnicze pasty do destylatorów

Kalandrol SR1 jest pastą antyadhezyjną do przemysłowych destylatorów rozpuszczalników. Kalandrol SR7 jest oferowany jako pasta do uszczelek takich urządzeń. Są to dwa różne zadania: ograniczanie przywierania pozostałości procesu i obsługa określonego połączenia uszczelniającego. Nie należy utożsamiać ich tylko z powodu wspólnego członu nazwy.

Dobór wymaga zgodności z medium, temperaturą i materiałem urządzenia oraz przestrzegania instrukcji jego obsługi. Preparatu nie można kwalifikować do dowolnej uszczelki lub kąpieli na podstawie samej formy pasty. Przydatność należy ocenić w reprezentatywnym cyklu, uwzględniając łatwość czyszczenia i wpływ pozostałości na odzyskany rozpuszczalnik.

Atepo GL, GL+ i kleje MP — mocowanie w poligrafii i hafciarstwie

Atepo GL jest wodnym klejem do blatów drukarskich, przeznaczonym do stosowania na blatach zimnych i gorących. Atepo GL+ jest wariantem w postaci tiksotropowej pasty. Z punktu widzenia organizacji stanowiska istotne są sposób nanoszenia, równomierność warstwy i zachowanie podczas kolejnych cykli. Zmiana konsystencji może wymagać innej techniki aplikacji.

Klej MP jest aerozolowym środkiem do czasowego przytrzymywania elementów podczas wykonywania aplikacji hafciarskich. MP-2 i MP-3 są mocniejszymi odmianami do podobnych zadań, również obecnymi w obszarze poligrafii. W praktyce wybór powinien uwzględnić materiał, potrzebną stabilność i sposób późniejszego oddzielenia elementu. Mocniejsze chwytanie nie zawsze oznacza korzystniejszy wynik dla delikatnego tekstylnego podłoża.

Klej MP-40C jest jednoskładnikowym klejem do plexi, czyli PMMA. Należy rozpatrywać go jako odrębną technologię łączenia tworzywa. Nie jest zamiennikiem klejów do czasowego pozycjonowania haftu. Próba powinna obejmować dopasowanie części, wygląd spoiny, warunki wiązania i wymaganą wytrzymałość po zakończeniu procesu. Brak barwy kleju nie eliminuje potrzeby kontroli estetyki połączenia.

Midafen — upłynniacze i domieszki procesowe

Midafen 190, 191, 193, 195, 1104 i 1205 należą do oferty upłynniaczy do mas ceramicznych. Dobór takich dodatków wymaga analizy konkretnej receptury, udziału fazy stałej i wymaganej reologii. Podobieństwo przeznaczenia nie oznacza jednakowego dawkowania. Próba laboratoryjna powinna poprzedzać przeliczenie zużycia na partię produkcyjną.

Midafen 407, 409, 430 i 432 są oferowane jako upłynniacze do mas ferrytowych. To dodatki technologiczne, których przydatności nie da się rozstrzygnąć poprzez samą ocenę płynności koncentratu. Należy obserwować zachowanie gotowej zawiesiny i wynik dalszej obróbki. Parametry trzeba powiązać z recepturą zakładu, zamiast zakładać pełną zamienność numerowanych odmian.

Midafen B640D i B655 są superplastyfikatorami do mas betonowych, natomiast Midafen WB531 jest domieszką do betonów wibroprasowanych. Wniosek technologiczny z tego podziału polega na konieczności uwzględnienia sposobu formowania. Receptura przeznaczona do odlewania i mieszanka zagęszczana wibroprasą stawiają inne wymagania. Dobór należy oprzeć na próbach gotowego materiału i aktualnej instrukcji dodatku.

Lubrical, oleje do łaźni i uszczelnienia raklowe

Lubrical CR jest preparatem do ograniczania wytrącania kamienia kotłowego, a Lubrical PTS-2 służy do usuwania istniejących osadów. Zapobieganie narastaniu kamienia i chemiczne czyszczenie obiegu są odrębnymi operacjami. Należy określić skład wody, materiały instalacji i sposób kontroli procesu. Nie powinno się zastępować środka do profilaktyki środkiem do okresowego odkamieniania bez sprawdzenia technologii.

Olej silikonowy do łaźni olejowych oraz olej silikonowy do łaźni kriostatycznych są oferowane do laboratoryjnej kontroli temperatury. Wariant kriostatyczny ma katalogowy zakres od −55°C do +100°C. Dla każdej łaźni należy osobno potwierdzić wymagany zakres, lepkość i zgodność z urządzeniem. Olej do przenoszenia ciepła nie jest automatycznie olejem do smarowania mechanizmu pompy.

Polimerowe uszczelnienia do komór raklowych stanowią uzupełnienie oferty poligraficznej. W doborze liczą się geometria komory, twardość, sprężystość i zgodność z farbą oraz zmywaczem. Jest to przykład sytuacji, w której chemia myjąca i materiał uszczelnienia powinny być kwalifikowane razem. Dobry wynik czyszczenia nie może być okupiony utratą szczelności podczas druku.

Te produkty możesz kupić lub zamówić w sklepach firmowych ABS Smary: https://abscmt.pl/ lub https://sklepsmary.pl/. Możesz również zapytać o produkt technologa pod adresem e-mail: biuro@elub.pl.